Tula

Rush Hour sa Diversion Road

Tinabi ko ang sasakyan, naka-hazard
kahit hindi kailangan,
lumabas din siya agad mula sa berde
at malapad na gate,
tinatago ang pabrika sa likod.

Pumasok siya,
alas-singko bente, hinubad ang
face-mask at tinanong kung anong
oras ang labas sa hospital ng frontliner
namin sa bahay. Sabi ko, “Mamaya pa,

marami tayong oras. Ano daw ang sabi?”
Saka siya nagkwento, malumbay pero mabilis,
halatang nag-ensayo para sa mga magtatanong,
at dahan-dahan akong
lumabas sa service road.

“Work from home na lang
hanggang matapos ang Agosto,
may shuttle para sa mga may kailangan balikan,
ang health insurance isang taon pa ang itatagal,
salamat sa Diyos,
ganun din ang mga agency sa production,
naka-tatlong taon din ako doon.”

Nagbigay din ako ng mga maiikling tanong
kahit hindi kailangan.
Ang pagtigil sa katahimakan
na ang naging ayuda ko sa kanya.

Sa pambihirang pagkakataon,
kahit rush hour
hayag ang lawak ng Diversion Road
sa hapong iyon,
binilisan ko ang takbo,
kahit hindi kailangan.
Munting biyaya ng lockdown.


Eric Abalajon is currently a humanities lecturer at UP Visayas – Iloilo. He has previously worked as an ESL instructor in various private language schools in Iloilo City and Ontario, Canada. His zine of short fiction in Filipino, Mga Migranteng Sandali, is distributed by Kasingkasing Press. His writings, both critical and creative, are found at jacoblaneria.wordpress.com.

1 comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: