Dagli

Salamat, Rolando

Nakatingin ako sa salamin, nag-aayos ng sarili papuntang airport. Pinagmamasdan ang aking repleksyon habang sinusuklay ang buhok ko habang nanaginip nang gising kung ano ang posibleng mangyari aking pagbabalik. Nanabik ang mga paa ko na makatapak sa Pilipinas, dahil gusto ko nang makita ang pamilya ko at ang mga kaibigan na matagal ko nang hindi nakikita. Umalis ako nang walang paalam, sapagkat may gusto akong patunayan para makita nila maayos na ko sa harap nila at may narating ang aking paglisan sa lupang sinilangan.

Pagkatapos kong guhitan ng pulang lipstick ang aking mga labi, kinuha ko sa tukador ang litrato ng isang lalaking may napakalaking bahagi kung ano ako ngayon—ang lalaking bumuo sa pagkatao ko. Habang pinagmamasdan ang larawan, naalala ko ang mga panahong kasama ko siya, samantalang ako’y nakatago lang sa anino niya. Kahit gusto niya kong ipakita at ipakilala sa buong mundo, wala akong magawa dahil alam kong mas kakawawain lang siya ng mga tao sa paligid namin. Kahit siya, hindi niya kayang makitang masasaktan o maagrabyado man lang.  

Tuwing sasapit ang gabi, doon niya ‘ko inilalabas dahil alam niyang hindi ko kaya na magtago pa sa anino niya. Unti-unti niya kong pinakilala sa mga kaibigan niya at tinanggap naman nila ako nang buong-buo. Labis siyang nagagalak sa tuwing taas-noo akong rumarampa sa harap ng mga tao para mas makilala ako ng madla.  

Ngunit nang matuklasan ng papa niya kung ano ang meron sa ‘ming dalawa, patuloy lang siyang binugbog hanggang sa mawala ako sa buhay niya. Kitang-kita sa kaniyang iba’t-ibang parte ng katawan ang bakas ng karahasan, kung saan nagpapakita ng marka ng paghihirap para tuluyan akong mawala sa buhay niya. Kahit ilang beses siyang binubugbog ng kaniyang papa, wala siyang pakialam dahil ayaw niya kong mawala sa mundong ‘to.

Ginagawa niya ang lahat, huwag lang ako mawala sa piling niya.

Nang hindi na niya kaya ang pisikal na pang-aabuso na ginagawa sa kaniya ng kaniyang papa, nilisan niya ang tahanang minsang nagpalaki sa kaniya at nakipagsapalaran sa ibang bansa para hanapin ang sarili, kasama ako. Hindi naging biro ang tinahak niyang daanan, pero hindi siya sumuko sapagkat gusto niyang lumayo para sa ikabubuti naming dalawa. Iba’t-ibang trabaho ang kaniyang pinasukan para mabuhay lang kami, kahit pwede niyang ikamatay basta’t may makain at matirahan lang.  Nagbunga ang lahat ng kaniyang paghihirap hanggang sa unti-unti guminhawa ang aming buhay.

Dumating ang araw na pinakahihintay naming dalawa—ang desisyon kung sino sa aming dalawa ang dapat mabubuhay sa mundong ‘to. Pinagtalunan naming dalawa kung dapat siya na lang at manatili na lang ako sa likod niya, para hindi na siya saktan ng mga taong umagrabyado sa kaniya.  

At sa araw ng pagpasya, napagdesisyunan niya na siya ang magpaparaya para mabuhay ako sa mundong ‘to. Sapat na ang pamamalagi niya sa mundong ito, gusto niyang maranasan ko ang mabuhay na wala na siya sa buhay ko. Hindi na ako tumanggi pa sa kaniyang ninanais. Kahit ako, sawang-sawa na ‘kong magtago sa anino niya; sawang-sawa na rin ako na laging nasa likod niya tuwing umaga at lalabas lang ako tuwing gabi. Mararansan ko na rin ang mabuhay ng wala sa likod niya mula umaga, tanghali, at gabi. 

Simula no’n, iniwan na niya ko nang tuluyan at namuhay ako nang mag-isa ng wala sa likod ng kaniyang anino.

“Hayaan mo, hindi ko hahayaan na sinakripisyo mo ang buhay mo para maransan ko ang buhay na wala sa likod ng iyong anino.”

Pinunasan ko ang mga luhang pumapatak sa mga mata ko. Labis na nangungulila ako kay Rolando, pero masaya na siya kung nasaan mang sulok siyang naroon.

Nilagay ko ang kaniyang litrato sa kahon ng nakaraan—kung saan nakalagay ang mga bagay na nagpapaalala sa mga alaalang nabuo sa nakaraan.

“Salamat, Rolando. Hinayaan mo ‘kong ipakilala sa madla,” naluluhang pasasalamat sa kaniya habang kinakausap ko siya sa larawan niya.

Hindi na ako si Rolando.

Dahil ako na ngayon si Rolene—ang pagkataong itinago niya sa kaniyang anino sa mahabang panahon.


Si Bryan Elijah Trajano ay isang manunulat at manggagawa sa isang BPO industry sa Bonifacio Global City, Lungsod ng Taguig. Kasalukuyang siyang nag-aaral ng MA Araling Filipino: Wika, Kultura, Midya sa De La Salle University – Manila. Napasama ngayong taon ang kaniyang akda sa Aksyon: Dagli ng mga Eksenang Buhay ng 7Eyes Productions at ang kaniyang book review sa Dalumat E-Journal. Kapag libre ang oras niya sa mga gawain sa paaralan at trabaho, mahilig siyang magbasa ng mga libro tungkol sa LGBTQ, manood ng mga movies at series sa Netflix, at makipag-usap sa mga taong nasa paligid niya, mapa-personal o social media.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: