Dagli

Sulat, Lutas

Hindi maikukubli sa mga kabataang manunulat ang reyalidad ng ginagalawang lipunan. Laganap ngayon ang pagkalat ng mali at baluktot na balita. Nakadudurog-puso ang hinaing ng taumbayan. Nakatatakot man ang lumaban, subalit hindi dapat huminto ang kabataang katulad ko sa pagsusulat upang maglahad at maghayag ng katotohanan.

Diretso Sigurado

“Ano ba Ren, puro ka na lang sulat?”

Ito ang palaging litanya ni Mama sa akin. Hindi na ako sumagot, ayokong madamay sa galit niya—kahit ako pa ang naging mitsa nito.

“Sali ka nang salit sa journa-journalism na iyan, wala ka namang napapala!”

Hindi ko na pinansin ang sinabi niya. Pasok sa kanan, labas sa kaliwa.

“Mag-ayos ka na ng mesa. Maglaba ka na rin pagkatapos. Hindi puro sulat-sulat,” dagdag pa niya bago tuluyang huminto.

Maluha-luha na ako matapos ang arawang sermon ni Mama. Habang tumatagal, ramdam ko ang paglayo ng loob ng pamilya ko sa akin. Madalas akong wala sa bahay, nauubos ang panahon sa training upang mapagbuti pa ang pagsusulat.

Gusto kong patunayan na kahit hindi ako normal na estudyante, na kahit ako lamang ang aktibo sa pagsusulat sa buong klase, kaya kong makipagsabayan. Na kahit hindi nila ako marunong sa anomang sports, kaya ko naman itong isulat at detalyado pa.

Kinumpas-kumpas ko ang aking mga kamay, pilit inilalabas ang mga ideya mula sa aking isipan. Hindi ako mapipigilan ninoman, ihahayag ko pa rin ang katotohanan…

…kahit na ako’y pipe’t literal na hindi makapagsalita.

Biglang Liko

Lunes na naman. Alam ko na ito ang umpisa ng araw, marami-rami na naman akong ita-type at ie-edit. Dumiretso na agad ako sa journalism building ng aming eskuwela.

Nakapapagod na. Labas-masok na naman sa akin ang usapan ng aking mga SPA, at ayoko na lang itong pansinin. Alam ko na rin naman iyon, ako na naman ang topic nila. Pumihit na lamang ako pakanan sa aking desk. Tumambad sa akin ang katagang editor-in-chief. Kahit samu’t-saring gulo ang mayroon sa bahay at dito sa opisina, masaya pa rin ako sa aking ginagawa.

Malaking karangalan sa akin ang maging bahagi ng pampaaralang pahayagan. Dahil sa Journalism, natuto akong tumayo sa sariling mga paa’t maging matapang sa pagpapahayag.

“Ren, bad news. Kailangan magsulat tayo ulit ng bagong article.”

“Killed ang una mong isinulat. Ayaw ng admin, bad publicity raw sa ating school.”

Kinuyom ko ang aking mga palad, rumerehistro sa aking mga mata ang mga katagang hindi mabigkas ng aking bibig.

Dumampot ako ng papel, at isinulat na lamang dito ang mga hinaing.

“We will push through. Ilalabas ang article, walang liliko.”

Dapithapon

Mabigat ang dibdib kong nilakad ang daan palabas ng eskuwela. Kahit anong sapilitan, hindi pa rin naigawang ihayag ang aming mga isinulat. Dala-dala ko sa pag-uwi ang mga artikulo, kartun, editoryal, at iba pang sulatin na pinaghirapan namin sa loob ng dalawang linggo—na walang pahinga ni tulugan.

Gabi na. Suot ko ang aking uniporme, tinatahak ko pa rin ang daan. Naging lingon-lingunan ako sa daan, nagtataka kung bakit may estudyante pa ring katulad ko kahit ala-siyete na ng gabi.

Sa paglalakad, naramdaman ko ang pag-vibrate ng aking cellphone. Galing kay Mama, nag-iwan siya ng text message.

“Ren, uuwi ka ba ngayon?”

Tumuloy ang magkabilang luha na pilit kong inuudlot. Nanariwa sa akin ang mga araw at gabi ng aming pagtatalo, at kung papaano na mula sa isang normal na estudyante, ngayon ay nagsusulat na ako ng pahayagan ng aming munisipalidad.

Sa mga panahong sinusubok ako ng lahat, gustong-gusto kong bumalik sa dating ako.

Pero bigla iyong nagbago nang tumingin ako sa dakong paroon. May isang matanda, hawak-hawak niya ang pahayagan. Lumapit ako nang saglit upang makumpirma ang kaniyang binabasa. Mula iyon sa pahayagang sinusulatan ko.

Biglang nawala ang anomang pagod sa katawan ko. Ngunit agad ding napunit ang kagalakan na iyon nang makita ko siyang tumayo, pinunit ng ilang beses ang pahayagan saka itinapon iyon sa basurahan.

Gipalpal ko lang siyang tinitigan.

It was our newspaper.

[Nagkamit ng Ikalawang Gantimpala sa ginanap na patimpalak sa Pagsulat ng Dagli (Elimination Round) ng Vox Veritas. Ang pangunahing tema ng patimpalak ay “Campus Journalism: Sarili, Pahayagan, at Bayan” mula sa deliberasyon nina Maria Kristelle Jimenez at Marius Carlos, Jr.]

Si Airine Amodia Sevilleja ay isang HUMMS student ng Sto. Domingo National Trade School. Maliban sa pagiging aktibo noon sa pampaaralang pahayagan, siya rin ay isang young entrepreneur. Dalawang buwan na rin ang nakalipas mula nang mawili siya sa mundo ng pagsusulat ng dagli at maikling kuwento—na naging tulay upang hindi tumigil ang sarili sa pagsasatinig ng katotohanan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: