Memwa

Kwento ko lang sa Pagbuhos ng Ulan

Ala-una ng hapon ang online class namin kanina sa Philo 1. Ikalawang meeting. Bandang tanghali nag-email ang propesor na tuloy ang klase. Bagaman bahagyang humahampas ang bugso ng hangin at ambon, walang problema. Nai-setup na naman nang kaunti ang bagong biling laptop. Nalampasan na rin ang trapik pababa ng Antipolo kasama si Papa. Ready to connect na sa Wi-Fi nina Tito Erning, kamag-anak namin sa Cainta, kung saan pansamantala akong iiwan ni Papa.

Sa katunayan, malaking tulong ang pagsang-ayon ni Tito Erning na magpahiram ng internet para makasabay ako sa diskurso ng aking kurso. Hindi na kasi kaya ng basta-basta GIGA VIDEO 99 ang linggo-linggong synchronous meeting sa unibersidad. Siguro, maximum nang itinatagal ng isandaang load ang dalawang araw. Minsan nga, pitong oras lang kahit ngarag pa ang signal. At least ngayon, may pagkakataon na akong maging aktibo.

Yun nga lang, napurnada ang inaasahang pagkakataon.


Tatlong platforms ang gamit namin sa Philo 1: Google Classroom (para sa announcement at discussion), Mentimeter (para sa class poll), at YouTube (para sa lecture ng aming propesor). Walang Zoom; hindi fan si ser ng aplikasyong ito. Aniya, likhang Tsina. Hindi na ako kumibo.

Noong una, medyo hindi ako kampante sa dami ng kinakailangang websites sa nasabing asignatura. Bukod sa napakabigat na konsumo nito sa data, hindi ko rin gamay kung papaano pagsasabay-sabayin ang gamit ng mga nabanggit na platforms. At bagaman sinabi ng aming propesor na magbigay-abiso lang kung hindi kakayanin para magawan ng lusot, masyado akong mahiyain para makisuyo. Ayoko kasing nakakaabala. Alam ko namang hindi lang ako ang nahihirapan sa ganitong setup. Pangalawa, gusto kong sumali sa livestream ni ser—mabagal pa naman ako sa pickup, marami pang tanong sa course pack. May dalawa nga lang hadlang. Laptop at internet.


Nang tuluyang bumigay ang luma kong Lenovo dalawang araw na ang nakakalipas, halos hindi ko lubos maisip kung papaano magtimpi sa biro ng tadhana. Noong nakaraang linggo lang, ipinagawa ko na ang nagloloko nitong hard disk at ipinabaklas ang mababa nitong RAM. Nagbayad pa nga ako sa installation ng tingi-tinging softwares pagkatapos magpa-reformat. Tuloy, humigit-kumulang anim na libo ang naging pangkalahatan kong gastos, pakiusapan pa ang tawaran, bagaman may ilang turnilyong nawala sa laptop nang ibalik sa akin ng shop.

Tumakbo naman nang matiwasay ang gadget sa loob ng ilang oras. Sa kabila ng presensiya ng lag, nagawa kong pagtiisan ang bagal ng program. Subalit sa muli’t muling pagbagsak ng laptop dulot ng virus na himalang namugad sa desktop, ginapang ako ng pagod, galit at inis. Sa halos araw-araw na pagpapabalik-balik ko para ipaayos ang gadget, wala pa rin palang mababago ang mga di umanong technician sa bangketa ng mall.

“Kaya wala tayong choice,” paliwanag ni Papa. “Maghanap na ng bago.”

“E di nga kaya ng budget,” sagot ko.

“Hindi bale. ‘Wag kang matakot sa tagtuyot.”


Pagkarating kina Tito Erning, agad kong tinungo ang bakanteng sala at naupo sa sofa upang basahin ang notification sa selpon. Reminder sa link ng public livestream ni ser. Magsisimula in ten minutes.

Hinalughog ko ang bituka ng dala kong bag. Sa pagitan ng mga notebook, nakaipit ang balot na balot na laptop, earphones at charger. Kulang-kulang kwarenta mil din ang nagasta namin sa pagbili nito. Base sa napagkunan namin, tanging specs lang daw ng computer ang basehan ng takdang halaga. Pero sino ba naman ang hindi makakahalata na mas malaki ang naging bahagi ng pagkauso ng remote learning sa pagdoble, kundi pagtriple, ng mga bentahan ngayong quarantine? At dahil ubusan, ito lamang ang pinakamurang nakuha namin ni Papa.

Marahan kong inilabas ang laptop at ipinatong ito sa aking hita. Maingat kong binuklat ang screen at tinitigan ang sariling repleksiyon sa blangkong mukha ng gadget. Power On. Lumabas ang tatak ng HP sa gitna ng itim na screen. Ilang segundo pa at binati na ng liwanag ang aking mga mata. Bahagya akong nasilaw sa tingkad ng wallpaper. Pumpon ng iba-ibang kulay ng payong ang display.

Iginalaw ko ang hintuturo sa touchpad. Walang pag-aatubiling pinindot ang Networks. Sa listahan, bumalandra ang samut-saring pangalan ng router. Ang dami na palang nagpakabit ng linya simula nang quarantine. Scan. Sumulpot ang pamilyar na pangalan ng koneksiyon. Dahan-dahan kong itinipa ang kinabisang password dito….

Click. Mali. Ulit. Connecting…

Gusto ko sanang itanong kay Papa kung anong ibinalita niya kay Tito Erning bago siya umalis kanina. Dinig ko, may kaugnayan daw ang kwento sa amin.

Connecting…

Tungkol daw ito sa paglago ng cases sa Cainta. Partikular sa baryo, pero hindi nabanggit ni Papa kung sino. Natigilan ako. Papaano pala kung kakilala ko ang nabiktima?

Connected.

No Internet.


“Nabalitaan mo na ba, ‘Ning? Ipina-cremate na ‘yung kaklase ni Taluga!”

“O, e di ba bang bata pa nu’n? COVID?”

“Oo. Nitong nakaraan nga, nadali si Jason. Imagine, ilang taon lang ‘yung pamangkin natin.”

“Papaano mangyayari yun e ‘apakalakas ng pangangatawan nu’n? Kausap ko pa nga noong Martes!”

“I-text mo sina Carol, ‘tanong mo. Me lamay pa nga raw pero ‘alang pumunta. Siyempre, nag-iingat mga tao. Ang hirap du’n, me laman nu’ng huli mong nakita ang anak mo. Ta’s sa sumunod na linggo, abo. Di ba pati dito sa hilera n’yo ‘apakarami ring na-infect?”


Lumabas ako ng bahay ni Tito Erning pagpatak ng 12:56 PM. Suot ang face mask, salpak ang earphones at hawak ang aking selpon, itinuring ko nang permiso ang paglingon ni Tito Erning nang magpaalam akong umalis. Kailangan kong makasagap ng signal, mabilis.

Hindi ko na binilang kung ilang kanto ang nadaanan ko. Nakatuon lang ang atensiyon ko sa lakas ng mobile data, hinahagilap ang 4G. Pagkaraan ng ilang minuto, bumuhos ang mga patak na kanina pa kinikimkim ng kulimlim. Sa ilalim ng pinakamalapit na puno sumilong ako katabi ng mga kumukulubot na alupihan at nagkukumpulang kolonya ng langgam. Umalingasaw ang lupa. Tila kahingian ang mamaluktot sa pagdating ng hamog. Parang sinasabing yakapin ang sarili, bagaman hindi ko magawa dahil sinasalag ng kaliwang braso ko ang anggi. Nangangalay na nga ang kanang kamay ko sa paghahawak ng selpon nang sumulpot ang may katandaang itsura ng lalaki sa livestream, masigasig na bumabati: “INTRODUCTION TO PHILOSOPHY,” ani ser sa tainga. “Good afternoon, everyone. Attendance muna sa Classroom!”

Dinagsa ng mga komento ang live chat ng klase. Karamihan ay bumati pabalik, nagpakilala. ‘Yung iba nagpasalamat pa. Bilang ayokong magpahuli, sinubukan ko ring mag-type ng mensahe alinsabay sa tilamsik ng tubig sa screen ng aking selpon. Pahid dito, pahid doon. Hindi na mapahid ang ngiti sa mga labi ko. “Excited na po sa kurso, prop!” ang usad-pagong kong tipa sa keyboard. Subalit bago ko pa ito maipadala sa comment section, agad din akong hinarang ng text message mula sa Smart: Your data subscription has expired.

Mabilis akong inakyat ng daga sa dibdib at nagsimula akong manginig sa pagkapit ng lamig. Luminga-linga ako sa paligid.  Walang bukas na tindaha ang makikita sa lugar na ito. Anomang oras ngayon, aandar na ang klase.

Sinubukan kong bisitahin ang website ng Mentimeter subalit nanatiling puti ang pahina ng Google Chrome. Pagkabalik sa YouTube, bumalandra ang loading circle sa gitna ng video hanggang sa naglaho na rin ang mga bahagi ng application. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin o uunahin. Masyado nang mabigat ang luha ng kaulapan.

At naisip ko, habang kinukutkot ng ulan ang uluhan ko ngayong hapon: ilan kaya kaming nakikipagbuno sa kakulangan ng pribilehiyo para matuto? Hindi ko na alam kung nag-aaral pa ba ako o natatakot na lang mapag-iwanan. Ayoko nang ganito. Ayoko nang ganito.

Gusto ko nang matapos ang ulan.


Si Arthur David San Juan ay kasalukuyang mag-aaral sa Unibersidad ng Pilipinas – Diliman. Ganap siyang kasapi ng Angono Tres-Siete Poetry Society at Hulagway Writers Group. Inilimbag ang kanyang mga akda sa Bulatlat, Bulgar Tabloid, Manila Today, Novice Magazine, Kasingkasing Press Magazine, Katitikan Journal, Abandoned Library Press International Journal, at iba pa. Siya ang may-akda ng librong “Sikreto sa Loob ng Kwarto” (8Letters, 2019).

1 comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: