Maikling Kuwento

Nando

Hindi mapigilan ni Nando ang ‘pag paroo’t parito sa pasilyo ng ospital. Parang sinusukat ang sahig gamit ang kaniyang mga hakbang. Habang si Karen naman ay patuloy din ang pag-ire at pagsigaw para mailuwal ang kanilang unang supling. Lumilipas ang pagpatak ng mga segundo at nagpatuloy sa pagsusukat si Nando, at si Karen naman ay sa pag-ire—sa pagsigaw.


“Aaaaaaaaaahhhhhh!” Sigaw ni Nando sa kalaliman ng gabi. Sa lakas ng pagsigaw niya, malamang ay narinig na siya ng kanilang mga kapitbahay. Tiyak, siya na naman ang paksa sa inuman ng magkakatropa bukas.

“Bakit mo kinagat?” pinipilit kalamayin ni Nando ang kaniyang loob habang hinihimas ng kaniyang asawa ang kaniyang ari. Hindi ito ang unang pagkakataon na sumigaw si Nando sa ganitong alanganing bahagi ng gabi at hindi na rin bago ang pagkagigil ni Karen sa pagkalalaki ng kaniyang asawa. No’ng una, buong akala ni Nando ay normal lang na dumalas ang pagkain ng kaniyang asawa sa kaniyang ari dahil sa pagdadalantao nito. Baka gusto lang niya punan ang pagkukulang niya at responsibilidad sa kama at siguro may pangangailangan din siya, ito ang mga naglalaro sa isip ni Nando sa mga panahong nahihimasmasan na siya sa pagsigaw. Baka nga naman makaapekto pa sa kanilang magiging anak kung magtatalik pa sila, pahabol pa ng kaniyang isip.

Normal naman kung paano dinidilaan ni Karen ang punong ulo ng ari ng asawa pababa sa katawan hanggang sa pagitan ng itlog papunta sa may butas ng puwet at pabalik at pahimpil muli sa kaniyang dalawang itlog. Normal din naman kung paano niya lawayan ang lahat ng rutang daraan ng kaniyang dila. Normal din kung gamitin niya ang kaniyang mga kamay para himasin ito hanggang sa salsalin niya habang dinidilaan. At normal din kung paano niya lunukin ang lahat ng lalabas na katas mula dito. Pero ang i-baby talk ito, kuwentuhan ng pagdurusa ng prinsesang bihag ng kalungkutan sa malamig na tore at ang ipaghele pa bago matulog—ay mukhang kalabisan na yata sa pagiging normal. Walang magawa si Nando kundi pagbigyan ang kaniyang asawa sa mga ganitong pagkakataon. Iniisip niya na lamang na ang lahat ng ito ay para rin naman sa magiging anak nila.

Nagsalpukan ang tinidor at babasaging platito nang hatiin ni Mang Nestor ang pinupulutang longganisa. Na sumakto naman sa pagdaan ni Nando sa umpukan ng tropa. “Pare, shot muna!” alok kay Nando ni Mang Felipe habang kinakagat ang nahating longganisa. Nagpipigil ng tawa ang magkakatropa. “Hindi na muna pare, sa uulitin na lang.” Tumalikod na si Nando at naglakad palayo. Bago pa siya makatawid, narinig niya ang mga insulto ng mga kapwa niya barako. “ARAY KO!” Sabi no’ng isa. “Bakit mo kinagat?” sabi naman no’ng isa pa sabay kain sa kalahating longganisa, at nagsitawanan silang lahat. Magkakamukha ang bawat umaga ni Nando, gigising sa umaga, tatanggalin sa bibig o sa kamay ng asawa ang kaniyang ari, maliligo, kakain ng almusal at papasok sa trabaho. ‘Yong mga kantyawan na kagaya nito ay okasyunal lang tuwing may pambihirang sigaw siya sa alanganing bahagi ng gabi.

Nasa ikatlong buwan na si Karen sa kaniyang pagbubuntis sa kanilang unang supling at mas dumadalas na ang pagsulyap nito sa salamin. Pipisilin nito ang kaniyang pisngi. Ang dumodobleng baba hanggang sa nawawalang leeg at sa dibdib. Itataas niya ang mga braso at sisipatin ang kaniyang kilikili. Aamuyin at kakalikutin, alanganing may hinahanap na kung ano at alanganing nilalaro ang sarili. Titingin siya sa asawang si Nando gamit ang mga matang nangungusap. Tila nagtatanong: maganda pa rin naman ako, ‘di ba? Mukha pa rin naman akong bente otso, ‘di ba? At sa mga ganitong tingin na nagsisimula ang mga maiinit na tagpo. Walang pasintabi kung nasaan si Nando. Sa kusina, habang nagluluto ng hapunan, sa sala habang nagbabasa ng tabloid o sa kubeta habang tumatae. Minsang umiinom ito sa hapag ng mga magkakatropa. Nilabas siya ng asawa at sinabing tumatawag ‘yong boss niya sa cellphone. Nagmamadaling nagpaalam si Nando sa tropa na nagpaabot naman ng ngiti. Pagkasara ng kanilang pintuan, kumawala ang isang malakas na sigaw. At kumampay ang magkakatropa.

Walang kahit na sino ang nakakita kung paano lumuha ang prinsesa
Walang kahit na sino ang may kayang patahanin ang prinsesa
Dahil nga, wala namang nakakikita sa pagluha ng prinsesa
Dahil, walang makakikita sa prinsesa
Siya’y nasa mataas na toreng walang bintana
Walang anino ‘pagkat walang liwanag
May hari at walang reyna
May hari at walang reyna


Alam niya anomang oras ay bigla na lang magte-text ang kaniyang misis ng: “Nandz, bili mo ako ng manggang hilaw, ‘yong may bagoong” o kaya durian, dragonfruit, makopa o barbecue, kasoy, at brazo de mercedes. Kaya medyo takot siyang gumastos nang gumastos. Tiyak na mauubos ang kanilang ipon para sa araw ng panganganak ng kaniyang asawa. Pero kung para naman sa paglilihi, bakit hindi? Pero lumipas pa ang dalawang buwan, wala pa ring text na natatanggap si Nando tungkol sa kung ano ang gustong mapaglihian ng kaniyang misis. Siya na lang ang walang maibida sa umpukan ng magkakatropa. ‘Yong kay Mang Nestor, sa tustadong bahagi ng barbeque. Kaya kinakantyawan siya na baka magmukhang negrito ang kaniyang anak. Mansanas naman ‘yong sa asawa ni Mang Felipe. “Putang ‘na! Imported ang paglilihi ng misis mo, a? Baka imported din ang nakabuntis!” Hagalpakan ang kasunod ng mga kantyawan. Buti na lang at sa umpisang bahagi ng inuman ang kantyawan, kaya wala pang mga tama at hindi pa magkakatamaan. Nakasagot na ang lahat ng ama sa magtotropa at si Nando ay naiwan lang na nakatingin sa skinless na longganisa. Napaisip siya—hindi naman siguro.

Minsan sinubukan niyang bumili ng manggang hilaw na may kasamang bagoong. Naisip niya, baka nahihiya lang magpabili ang kaniyang asawa dahil sa kakarampot niyang kita. Pero nang umuwi siya at malambing na iniabot ang pasalubong niya e ibinato lang ito sa kaniyang pagmumukha at sabay sabing: “May babae ka, ‘no?!” Bukol ang inabot ng kaniyang ulo at mantsa naman ng bagoong ang sa kaniyang uniporme. Pero nagpapasalamat pa rin siya at hindi durian ang nabili niya.

Gabi-gabi kung isubo ni Karen ang pag-aari ng asawa niya. Dila-subo-lunok-kanta-kuwento-hele. Takot man si Nandong isipin at tanggapin, pero mukhang sa kaniyang pagkalalake naglilihi ang kaniyang misis. Bago matulog si Karen ay isusubo niya muna ang ari ng kaniyang asawa. At ‘pag nagpakawala na ito ng katas, agad niya itong sisipsipin. Sa pagkaubos nito ay kasabay ring mauubos ang lakas ng sandata ng asawa niya. Dito na magsisimulang masahiin ni Karen ang mga natutulog na kalamnan ng asawa. Kung mabuhay ay may round 2, kung hindi ay tsaka niya sisimulan ang kuwento ng malungkot na prinsesa. Sa sobrang epektibo ng hele at oyayi ni Karen, kasabay na nakatutulog ang kaniyang asawa. Kung siya ang nagpatulog sa kaniyang asawa, siya rin lang ang may karapatang gumising dito. May mahika ang kaniyang dila at bibig para ihatid sa rurok ng sensasyon ang kaniyang asawa. ‘Wag lamang manggigil, dahil tiyak na sisigaw na naman ang kaniyang mister sa kalagitnaan ng madaling araw.

Walang araw at gabi para sa prinsesa
Walang pagdilat at pagikit
Walang bahaghari at tala
O gasera
O kandila
Sumisigaw ang prinsesa
Paulit-ulit na tama na
Gusto niyang tawagin ang reyna
Pero wala na ang kaniyang ina
Naroon ang hari
Naroon ang hari


Hindi malaman ni Nando kung problema nga bang maituturing itong pinagdadaanan niya. Ang alam niya, siya lang ang unang nobyo ng kaniyang asawa. Kaya hindi niya malaman kung saan ito natutong magpaligaya sa kama. Hindi lang din siguro siya sanay na gabi-gabing nakapasak ang kaniyang ari sa bibig ng kaniyang asawa. Nasasarapan naman siya pero—napapagod lang siguro. Hindi maiwasang mainggit ni Nando sa mga sausage na isinasalansan niya sa mga lata sa pabrikang pinagtatrabahuhan niya. Pakiramdam niya, kumpara sa kaniyang alaga e, mas higit na malaya ang mga ito. Inihahatid ito ng mga makina sa kaniyang harapan at saka niya inilalagay sa loob ng lata at saka pupunta sa susunod na yugto ng pagpoproseso. Tapos ihahatid na sa mga grocery at palengke. Bibilhin at kakainin. Tapos na. Isahang paghihirap lang. Wala nang tsetse buretse pang kesyo kukuwentuhan at ihehele pa. Sinubukan niyang ikuwento sa mga katropa niya sa pabrika at sa mga kainumang katropa niya, pero malaki ang takot niya na baka tawanan at kantyawan lang siya. Hanggang sa hinatid siya sa palengke ng kaniyang pag-iisip.

“Magkano po dito sa talong?” Nawiwirduhan ang ale sa kaniya. Nariyan kasing sukatin niya ang haba nito. Itatatapat niya sa may kaniyang ari at saka tatantyahin kung alin ang pinakaakma sa sukat ng sa kaniya. Sinusundan ng ale ang lahat ng kilos ni Nando, hindi malaman kung maiinis o matatawa. Kasabay ng isang malalim na buntong hininga, sa wakas nakapili na rin si Nando: “Pabili nga po nitong isa.” Bumusangot ang ale at iniabot ang sukli ng kaniyang isandaan.

Hawak niya ang isang piraso ng talong sa kaniyang pag-uwi. Naisip niya, ano bang meron sa alaga niya na wala ang talong? Pareho itong mahaba at mataba. Ano bang malay niya sa lasa? naisip niya. “Pero at least ito ‘pag kinagat niya, puwede niyang lunukin.” Magaan ang loob niya nang pumasok sa pinto. Dinatnan niyang nanonood ng TV si Karen. Hindi matago ni Nando ang kaniyang ngiti sa pagbungad pa lang niya sa kaniyang asawa. “May surprise ako sa ‘yo.” Lumapit siya at pumunta sa likuran ng asawa. Wala namang kibo si Karen at nakatutok pa rin sa kaniyang pinapanood. Inilabas ni Nando ang talong mula sa kaniyang likod at itinapat sa may mukha ng kaniyang misis. Kinuha nito ang talong at tumayo sa harapan ni Nando. “Salamat, a!” sabay ngudngod ng talong sa bibig nito. “Kung ayaw mo ipagamit ‘yang iyo, e ‘di ‘wag!” Umiiyak itong pumasok sa kuwarto at pinakalabog ang pinto. Katahimikan. At binasag lang ito ng patalastas ni Aljur ang tagpo—hotdog na may tuna.

‘Pag ganito ang tagpo, automatic na ‘yon. Ibig sabihin, sa sala na siya matutulog. Malungkot pero parang nangibabaw ‘yong kapanatagan sa puso ni Nando, sa wakas sa loob ng mahabang panahon, maipapahinga na rin niya ang kaniyang alaga. Ilang buwan na rin siyang nagigising na nanghihina dahil sa panggabing aktibidad ng kaniyang asawa. Ngayon niya lang napuna na marami pala itong maliliit na sugat. Nakatulog siyang nakakulong sa kaniyang mga palad ang kaniyang manoy. Sa loob ng mahabang panahon, pag-aari niya nang muli ang kaniyang ari.

Si Karen, ‘pag nagalit parang unlimited na promo sa text. Good for 2 days pero puwedeng ma-extend. Kaya kahit walang kasalanan, umagang umaga pa lang ay humingi na si Nando ng tawad sa kaniyang asawa. Maaga siyang nagluto ng maaalmusal nila. Nang gumising si Karen, agad itong dumirekta sa lababo para maghilamos. Todo irap pa rin ito sa kaniya.

“Sorry na hon!”

“Ikaw e!”

“Iyo lang ‘to.”

“Anong ulam?”

“Tortang talong”

Lumipad ang stainless na baso sa ulo ni Nando. Sa gulat, nabitawan niya ang pot holder at napaso ang kaniyang braso sa mainit na kawali. Papa-walkout na sana si Karen nang harangin niya ito. Nagpupumiglas ito. Hindi alam ni Nando kung ano ang uunahin niya sa dalawa, ang paso sa kamay o ang bukol sa ulo. Parehong masakit pero mas mahirap naman kung mag-aaway na naman sila maghapon ng kaniyang asawa. Binitawan niya ang asawa at iniwan siya nito papunta sa kanilang kuwarto.

“KAREN!”

Napasigaw nang malakas si Nando at napalingon naman sa kaniya ang kaniyang misis. Mabilis niyang ibinaba ang kaniyang shorts kasama na ang brief. Napabuntong-hininga si Nando—napangiti naman si Karen.

Isinayaw ng hari ang prinsesa
Hindi natatapos
May musika man o wala
May ritmo man o wala
Bahala na kung masaktan
Sa mga nangagkaliwaang mga paa
Pagod na pagod ang prinsesa
Wala siyang magawa
Kundi sumayaw
Nang sumayaw
Nang sumayaw
Kasama ang hari
‘pagkat wala ang reyna


Isang araw ng Quiapo, humiling si Karen kay Nando na bumili ng sampaguita para sa poong Sto. Nino sa kanilang altar sa bahay. E ‘di, bumili. Nang magutom, humiling naman ito ng kwek-kwek. E ‘di, bumili ulit. Nakaubos siya ng isa, dalawa, tatlo, at apat. Biglang sumagi sa isip ni Nando ang panalangin niya sa Poong Nazareno kanina lang. Ibinubulong niya ang kaniyang problema sa kaniyang pagkalalaki. Napangiwi pa nga ang Nazareno sa kaniyang pedestal, hindi dahil sa bigat ng krus kundi sa bigat ng problemang dinaranas ng kaniyang alagad. Bumulong si Nando na sana magkaroon ng ibang mapaglilihian ang kaniyang asawa o kung hindi man, sana maging matino na lang ang itsura ng kanilang unang anak. Sabi niya pa, kahit tuluyan na niyang itigil ang lahat ng kaniyang bisyo at kahit pa maglakad siya nang paluhod sa entrada ng simbahan hanggang sa altar tuwing araw ng Quiapo para lamang maging matiwasay ang pagdadalantao ni Karen. Nakakalimang kwek-kwek na ang kaniyang asawa nang bigla itong mag-ayang manuod ng sine sa may Recto. Buti na lamang at mayroon siyang extrang budget mula sa pag-o-overtime. Kaya, sige. Lakad sa may Raon hanggang sa panulukan ng Recto. Pag-akyat sa 4th floor tumambad ang mga dambuhalang poster ng mga pelikula at ang mga pamagat ng mga nakalinya sa now showing: Toreng Bato ni Pedrong Maskulado, Tindig Balahibo at Sampung Pulgada. Napaantanda ng krus si Nando at nagsambit ng panalangin sa Itim na Nazareno. Sabay hawak sa kaniyang ari. At hindi nga siya nagkamali sa intensyon ni Karen sa sinehan. Iika-ikang lumabas ng sinehan si Nando. Bigla namang dumighay si Karen at nagyaya muling kumain ng kwek-kwek. Nilakad nila ang Avenida. Nagpaalam muna si Karen para makigamit ng banyo sa fastfood chain. Si Nando nama’y naiwang nakatitig lamang sa bangketa—bumabawi pa rin ng lakas. “Putang’na, mababaog ata ako nito!” napabulong siya sa sarili. Hanggang sa unti-unti siyang napangiti sa tinda ng matandang lalake.

Sakay sila ng dyip pa-Monumento. Magkaharap sila ng upuan sa may likod ng drayber. Palibhasa araw ng Quiapo, kaya punuan ang mga pampasaherong sasakyan sa iba’t ibang ruta. Sinamantala naman ito ng isang pulubing umakyat sa dyip para punasan ang mga sapatos ng mga pasahero at humingi ng limos.

“Akin na ‘yang paper bag, may kukunin ako.” Hindi magkandaugaga si Karen sa paghahanap ng binili niyang panyo. Ayaw ibigay ni Nando ang paper bag at nagkukunwari lamang itong walang naririnig.

“Nando! Akin na kako ‘yong paper bag at may hinahanap ako.” Tumaas na ng isang baitang ang tinig ni Karen. Sa mga ganitong pagkakataon, mabilis ang proseso ng pag-akyat ng kumukulo niyang dugo sa kaniyang ulo. Pinagpapawisan ng malamig si Nando.

“Bayad po, Tayuman lang.” Pakisuyo ng isa sa mga pasahero. Iniabot ito ni Nando sa drayber. Akala niya abswelto na siya.

“PUNYETA! ANO BA? AKIN NA SABI ‘YANG BAG E!” Walang pasabi, nasa ikawalong palapag na siya ng pagkabuwisit sa asawa niya. Nangangatog na si Nando at pinagtitinginan na siya ng mga pasahero.

“Sukli, o.” Pakisuyo ng drayber. “Bayad po. MCU, estudyante.” Paabot ng bagong sakay na estudyante. “Akin na ‘yang bag!” Si Karen, hinablot ‘yong bag mula sa kamay ni Nando. Wala na itong nagawa laban sa kaniyang asawa. Halos mapunit ito sa kamay niya, Nagulat ang lahat nang malaglag ang isang mahabang kulay pink na dildo. Ang lahat ng mata ay tumuon dito, matapos ay kay Nando na nakapikit na sa sobrang takot. Sinundan ng lahat ng mata ang pagyuko ni Karen at ang pagpulot ng sex toy sa sahig. At sabay-sabay ang mga itong napangiwi sa paghambalos nito sa mukha ni Nando.

“Bayad po. R. Papa lang.” iniabot ni Nando ang bayad ng pasahero gamit ang kanang kamay habang ang kaliwa’y hinihimas ang bukol sa may noo. At ang laruang iyon? Dinampot na lamang ng batang nagpupunas sa mga sapatos ng mga pasahero ng dyip matapos ipukol sa ulo ni Nando. Nakuha naman ni Karen ang panyo at mabilis na pinunasan ang papakawalang luha.

Wag ka sanang magalit sa akin
Tuwing ang birdie ko ay aking hihimasin
Sana’y maunawaan mo…

Nagkakantahan ang magkakatropa nang dumaan ang mag-asawa. Mga limang hakbang siguro ang kanilang pagitan. Siyempre, nauuna si Karen na panay pa rin ang pagluha. Pinipilit siyang habulin ni Nando na iika-ika pa rin sa paglakad. Kumalabog ang pinto at natigilan ang mga tropang nagkakantahan at nilingon ang naghahabulang mag-asawa. Pumasok si Nando at pinakalabog din ang pinto. Dinatnan niyang humahagulgol ang asawa sa sulok ng kama. Lumpit siya pero binarikadahan siya nito ng unan.

“Putang ina, nakakapagod din ang gabi-gabing pag-chupa mo sa akin. Hindi na ako makaihi nang maayos. Hindi ka naman dating ganyan, a? Ano bang problema?” Ito ang unang sigaw sa pugad lawin ni Nando. Tila ba nagdedeklara sa isang giyera para sa kaniyang pagkalalake. Pero nananatiling umiiyak si Karen. “Hiyang-hiya ako sa ginawa mo kanina.” Kung anong bilis ng kaniyang pagdedeklara ng giyera ay siya rin namang bilis ng pagsuko niya sa iyak ng asawa.

“Hindi mo ako naiintindihan.” Kumawala sa barikada ng mga unan ang basag na tinig ni Karen.

Nagtangkang lumapit si Nando. Uupo sana at pipiliting intindihin ang mga napakawalang mga salita. “Ano bang problema?” Isa pang unan ang iniumang ni Karen para mapagtakpan ang kaniyang mga luha. Tatanggalin sana ito ng kaniyang asawa pero nanaig siya sa piling ng kaniyang, iwan mo muna ako. Walang magawa si Nando kundi lumabas muna at magpalipas.

…and it will go.

Sa outro ng kanta ang tagay ay nasa kamay na ni Nando.

“Pare! ‘Tang ina! Itong kumare niyo e nagbago na naman ang pinaglilihian. Ok na ‘yong tustadong barbeque, e. Ngayon naman e bunga ng aratilis, e kapuputol lang ng puno namin no’ng isang linggo. ‘Tang ina talaga!”

“Buti ‘yong akin mansanas pa rin. Problema e hindi naman inuubos. Kinakagatan lang tapos iniiwan na sa ref. Tapos kakagat ulit ng bago. Pambihira. Ako rin ang umuubos.”

“E ‘di para kang litson nu’n, p’re.”

“Gago.”

“Ikaw p’re, si Karen anong trip?” Usisa ni Mang Nestor.

Pumintig-pintig ang ari ni Nando. Parang gustong sumigaw. Ako! Ako! Ako ‘yong trip ng punyemas niyang asawa. Pero mapagtimpi si Nando. Sumagot siya pagkalagok ng tagay sa kaniya.

“Sa cheesedog, mga p’re.”

“CHEESEDOG?” Parehong nanlaki ang mga mata ng makatropa.

“Pucha! Kakaiba rin yang misis mo, p’re.”

“Ano na lang magiging itsura ng junior niyo niyan?”

“Ang cheesy niyo, p’re.”

Ang daming reaksyon ng tropa pero naging bingi na si Nando sa lahat. Inako niya ang lahat ng paikot na tagay. Malinis ang bawat lagok na pumupuno pa sa malaki niyang tiyan. Magpapaalam na sana siya sa tropa na uuna na siya, dahil may tama na siya. Pero naunang dumating ang dalawang buntis na asawa ni Mang Nestor at Mang Felipe.

“Punyeta ka! Andito ka lang palang hayop ka! Walang makain ‘yong mga anak mo do’n inom ka pa nang inom!” Sabi no’ng isa.

“Putang ina mong lalake ka. Hindi mo na inisip na may buntis kang asawa. Lakad, uwi!” Sabi naman no’ng isa. Kulang na lang pingutin pauwi no’ng mga babae ang kanilang mga tomador na mga asawa. Pawang nakayuko at iniiwasan ang mga dagok ng kani-kanilang mga asawa. Panay ang kanilang yes-honey-yes-honey. At si Nando naman ay naiwan sa piling ng mga bote ng Ginebra at dalawang pirasong longanisa. Dito na siya inabutan ng umaga.

‘Yon na ang huling gabing sinubukan ni Nandong umisip ng paraan kung paano ililihis ang paglilihi ng kaniyang asawa. Ilang araw lang ang lumipas at nag-expire na rin ang galit ni Karen. Bati na ulit sila, pati ang bibig nito at ari niya. Gabi-gabing naglilihi at nagpaparaos si Karen samantalang uma-umaga namang bumabawi ng lakas si Nando.

Naging manhid ang prinsesa
Nasanay sa sayaw
Minahal ang pagsasayaw
Hanggang sa mawala ang hari
Isinilang ang araw at gabi
natutong dumilat at pumikit
may bahaghari
may tala
may kabalyero
at ang prinsesa’y natutong pumana
may palaso at espada
wala na ang reyna
patay na ang hari
—buhay pa ang hari


“Ang labo naman nu’n? Akala ko ba patay na ‘yong hari, E ba’t buhay pa ‘yong hari?” Napakamot ng ulo si Nando na sa tinagaltagal nang nakikinig sa kuwento ng kaniyang asawa e, ngayon lang natutunang magtanong.

“Ewan ko, malay mo, bukas o kaya sa isa pang bukas, tuluyan na siyang mamatay.”

“Ah! E sa’n mo ba kasi nakuha ‘yang kuwentong ‘yan?” Nagkatamaan ang kanilang mga mata. Naghihintay si Nando. Hindi sumasagot si Karen kasabay ng pangingilid ng kaniyang mga luha. Nang mapansin ito ni Nando mabilis niyang inilihis ang usapan.

“O magmumog ka na du’n, para makatulog na tayo.” Tumayo ito at kinumutan ang pagkalalake ng kaniyang asawa.

Lumipas pa ang ilang buwan. Kabuwanan na ni Karen. At ang ari ni Nando, nananatili pa ring parausan ng kaniyang asawa. Nagpatuloy ang dila-subo-lunok-hele-kuwento at alo. Isinuko na niya ang tore ng kakisigan sa bibig at kamay ng kaniyang asawa. May mga gabing pagod siya pero nanlalaban siya sa antok para mas mapagbigyan ang hiling ni Karen. Iniisip niya, maipanganak lang ang kanilang junior, makakarami na uli siya sa asawa niya gaya ng dati. Matatapos na rin ang kuwento ng kalungkutan ng prinsesa. Isisilang naman ang kuwento ng prinsepe, ng kaniyang pagkalalaki. Nagsimula nang ihele ni Karen ang ari ng kaniyang asawa, at gaya ng dati, sabay na makatutulog si Nando at ang kaniyang sandata. Panay ang mahihinang tapik ni Karen sa ulo ng alaga ng kaniyang asawa. Sa sobrang inam ng mga tapik na ito, mapagtatagpo nito si Nando at ang ari nito sa panaginip. Naroon sila sa parehong kama at pinagtutulungang banatan ang kaniyang asawa. Panay ang ungol nito at mahigpit ang pagkakakapit sa headboard ng kama. Tumatagaktak ang pawis niya. Samantalang sabik na sabik sa bawat bayo si Nando. Alam niyang malapit na niyang maipunla ang kanilang ikalawang anak. Umuungol siya. Sila ng kaniyang asawa. Sa wakas, ngayon niya na lang ulit narinig ang ungol ng kaniyang asawa, paano e wala na itong subong kahit na ano.

“Daddy! Daddy! Daddy!” may paslit na kumalabit sa kaniyang likod. Kaya naman umurong ang lahat ng dapat na umurong sa kaniya. Ang asawa naman niya ay parang makahiyang biglang binawi ang pamumukadkad ng sensasyon sa katawan. Napapalatak si Nando, “Ano ba ‘yon?” Nilingon niya ang kalabit. At ang kaniyang tanong ay nasundan ng isang sigaw. “Aswaaaaaaaaaaaaang!” Nabunot niya ang kaniyang ari sa pagkababae ng kaniyang asawa at napatalukbong sa ilalim ng kumot. “Anak natin siya, Nandz!” Dahan-dahang lumabas sa kumot si Nando at iminulat ang kaniyang mga mata, nabuo ang larawan ng kaniyang anak, ng anak nila ni Karen. Malaki ang ulo nito, malapad ang noo, kalbo, balbas sarado (bagama’t bata pa) at maugat ang buong katawan. Muli siyang napapikit at sa pagdilat niya, dinatnan niya ang asawang nilulunok ang huling katas para sa gabing iyon.

“Panaginip lang pala,” naibulong niya.

“Naisip ko lang, hindi ka ba natatakot sa magiging itsura ng anak natin?” Nakatingala lang si Nando habang si Karen naman ay pilit na binubuhay ang bagong putok na alaga ng kaniyang asawa. Iniaangat niya ito pero kusa naman itong nangunguluntoy. “Kalaro niya ‘yong mga anak ni Felipe at Nestor. Isang maputla at isang tustadong bata.” Kinuha ni Karen ang gunting para gupitin ang humahaba nang bulbol ng kaniyang asawa. Tinatabas niya ito at pinapagpag. “Tapos, aasarin pa siya ng mga kaklase niya sa eskwela, sasabihin anak siya ng PACKER! PACKER ang kaniyang ama. Dakilang PACKER ang kaniyang ama! Hindi ka ba natatakot du’n?” dugtong ni Nando na may kasamang buntong hininga.

“HINDI!” sagot ni Karen sabay gupit sa katawan ng ari ng kaniyang asawa.

“Aaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhh!”

Hindi na muling malulungkot ang prinsesa
Wala na ang hari—
‘Pagkat patay na ang hari


“Sige pa, unting push pa misis! malapit na!”

“Aaaaaahhhhh!”

Umiral ang katahimikan. At ang iyak ng bata ang nagpasimuno ng bagong ingay ng pagdiriwang.

“Congratulations, mommy! It’s a boy!” Bumaling ang doktor kay Nando. “Daddy! May junior na kayo! Congrats po!”

Napayuko si Nando. Pilit na hinahanap ang kaniyang nawawalang pagkalalaki. Natatakot siya at iika-ikang lumapit sa kaniyang mag-ina. Nang makita niya ang kaniyang una at huling anak, dumaloy ang isang piraso ng luha, mula sa kaniyang mata, pisngi, hanggang sa maabot ang dulo ng kaniyang mga labi.


Si Emmanuel T. Barrameda ay kuwentista mula sa lalawigang isla ng Catanduanes. Naging fellow siya ng Ikapitong Palihang Rogelio Sicat, 13th Ateneo National Writers Workshop, at 6th Saringsing Bicol Writers Workshop. Ang kaniyang mga akda ay kinilala ng Don Carlos Palanca Memorial Award for Literature, Saranggola Blog Award, National Historical Institute of the Philippines, at Kabulig Writers Prize. Siya ang isa sa mga nagtatag ng Bilog Writers Circle, organisasyon ng mga nagsisimulang manunulat sa Catanduanes. Kasalukuyan din siyang kasapi ng Kabulig Inc., Parasurat Bikolnon Inc., at Kataga: Samahan ng mga Manunulat sa Pilipinas Inc. Nakapaglathala siya ng kaniyang unang aklat ng mga maikling kuwento tungkol sa Catanduanes, Pwera Bisita noong 2018 na kinilalang Best Book in Filipino Fiction sa 38th National Book Award. Maglalabas siya ng ikalawang aklat, Balager, Mga Personal na Sanaysay ngayong Agosto 2020. Ang iba pa niyang mga akda ay mababasa sa Kataga, Liwayway Magazine, Sapantaha at Wagi/Sawi ng UP Press, Visprint, Ani, ang opisyal na kalipunan ng mga akda ng Cultural Center of the Philippines at Entrada ng Center for Creative Writing ng PUP.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: